>
>
RHoK Academie Brussel
< class="block block-menu block-menu-secondary-menu block-menu-menu-secondary-menu odd block-without-title" id="block-menu-menu-secondary-menu"> < class="block block-locale block-language block-locale-language even block-without-title" id="block-locale-language">
< class="block block-search block-form block-search-form odd block-without-title" id="block-search-form">

Zoekveld

>
>
< class="block block-views block-nodequeue-1-block-1 block-views-nodequeue-1-block-1 odd block-without-title" id="block-views-nodequeue-1-block-1"> < class="block block-system block-menu block-main-menu block-system-main-menu even block-without-title" id="block-system-main-menu"> < class="block block-views block-locaties-block block-views-locaties-block odd block-without-title" id="block-views-locaties-block">
>

Oxana Taran

< class="block block-system block-main block-system-main odd block-without-title" id="block-system-main">

Oxana Taran

Een tekst waar ik van hou: 

A la recherche du temps perdu

In A la recherche du temps perdu vertelt de Franse schrijver Marcel Proust hoe hij, op het moment dat hij de smaak proeft van een in thee gedrenkt koekje, overstroomd wordt door een gevoel van vreugde die hij niet kan thuisbrengen. Hij neemt nog een slok, en nog een, maar de derde slok doet hem al minder dan de tweede. Hij zet het kopje neer en bij uiterste concentratie op het moment dat hij het koekje voor het eerst proefde, is het alsof een herinneringsbeeld naar boven komt dat telkens weer terugglijdt. Na wel tien pogingen lukt het Proust om, uiteindelijk, de herinnering die hem zo gelukkig maakt nader te identificeren. Het is de smaak van het stukje madeleine koek, gedoopt in de lindebloesemthee, dat zijn tante Léonie hem zondagochtend in Combray gaf als hij haar goedemorgen kwam zeggen. Het herkennen van de smaak weekt een hele stroom van herinneringen los, die Proust onverwijld terugvoeren naar Combray. Weer ziet hij het dorpje waar hij als kind vaak kwam, het huis, het plein, de straten...

... Er is een soort verlies van iets. Je laat iets achter. Ik probeer sommige van die stukken terug te brengen naar de toekomst omdat ze recht hebben van te bestaan... De beelden die ik maak zijn beelden waarop ik kan terugvallen. Dit terugvallen heeft niets te maken met het nostalgisch terugvallen naar een gouden eeuw. Dat bestaat niet, en heeft nooit bestaan. De herinnering waarover ik het heb is een toekomstgerichte herinnering... In mijn installaties wil ik dan ook iets van dat totaalbeeld oproepen. Heel discreet.
Johanna Kint, Sint-Agatha-Rode, 2 februari 2007

>